เย็นนี้ผมซ้อมวิ่งเฉกเช่นเดิม โปรแกรมการซ้อมไม่หนักมาก เป็นการวิ่งจ๊อกกิ้งเพซสบายๆ ระยะทาง 12 กิโลเมตร และจบโปรแกรมด้วยการวิ่ง "Stride" (การวิ่งด้วยความเร็วสูงในระยะทางสั้นๆ คล้ายกับวิ่ง 100m) สลับ "Jogging" 10 รอบ อากาศวันนี้ยังคงร้อนตามปกติของช่วงกลางเดือนเมษายน แต่ก็ถือได้ว่าวันนี้มีลมอ่อนๆ พัดโชยมา ทำให้ทุเลาความร้อนที่เกิดขึ้นได้

ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติคล้ายกับวันอื่นๆ ผมวอร์มอัพ และออกวิ่งด้วยความเร็วสบายๆ โฟกัสที่ฟอร์มการวิ่ง ช่วงก้าวที่พอดี การลงเท้าในตำแหน่งที่เหมาะ แขนที่แกว่งได้จังหวะ พร้อมกับเฝ้าดูลมหายใจ เข้า ออก ให้สัมพันธ์กับจังหวะการวางเท้า ด้วยการที่เป็นการวิ่งที่ไม่เร็วมาก การโฟกัสสิ่งเหล่านี้จึงทำได้สบาย

เมื่ออยู่ในสภาวะที่เหมาะสม รู้ตัวอีกทีผมก็ติดอยู่ใน "Flow" Sole Stories: เรื่องเล่าจากฝ่าเท้า - Flow State Part 1 เป็นดินแดนที่เงียบสงบไร้ซึ่งกาลเวลา คล้ายกับสุญญากาศ มีเพียงบางจังหวะที่นักวิ่งขาแรง ที่อาจจะซ้อมความเร็วอย่าง Tempo หรือ Interval วิ่งตีคู่ขึ้นมา ผมจึงรู้สึกตัวและกลับมาอยู่ในสภาพแวดล้อม แต่พอผ่านช่วงกิโลเมตรที่ 11 ไปแล้ว ผมเริ่มที่จะเร่งความเร็วเพิ่มขึ้น เพิ่มรอบขามากขึ้น เพื่อเตรียมร่างกายเข้าสู่ช่วง Stride ในจังหวะนั้นเองผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง

""มันแตกต่างไปจากเดิม"

มันอบอุ่น สบาย ร่างกายและขา มันช่างเบาบางเหลือเกิน

"เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน"

ผมตบเท้าสับขาวิ่ง Stride เร่งความเร็วเพิ่มมากขึ้น แต่กลับไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าสักนิดเดียว ผมเหลือบมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ อัตราการเต้นของหัวใจก็เต้นแรงสูงขึ้นเป็นปกติ ผมหายใจเข้า-ออก หอบถี่ตามการเต้นของหัวใจ แต่ถึงกระนั้น...

ความรู้สึกเหล่านี้มันช่างไร้ความหมาย ผมไม่รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าอีกแล้ว...

การก้าวของขา การแกว่งของแขนและการหายใจของผม ทำงานอย่างเป็นอัตโนมัติโดยไม่รู้สึกลำบากใดๆ ความรู้สึกตอนนั้นผมแค่อยากวิ่งแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ "ไม่อยากหยุดวิ่ง" อยากซึมซับความรู้สึกนี้ต่อไปให้นานเท่าที่ทำได้ มันช่างเป็นความรู้สึกที่พิเศษอะไรเช่นนี้

เมื่อครบตามโปรแกรมฝึกซ้อม ผมก็เริ่มผ่อนจังหวะก้าวและหยุดวิ่งเพื่อเตรียมที่จะคูลดาวน์ ถึงอย่างนั้นแม้ช่วงที่ผมเดินไปหาที่สำหรับคูลดาวน์ ร่างกายผมยังคงเบาหวิวเหมือนลอยได้ ไร้ซึ่งความล้าของกล้ามเนื้อที่สะสมมาตั้งแต่การซ้อมช่วงเช้า ขาผมไม่มีอาการตึงหรือปวดเมื่อยใดๆ ในใจก็พลางคิดไปด้วยว่า มันเกิดอะไรขึ้นนะ

สิ่งนี้มันคืออะไร ?

คิดวนเวียนอยู่แบบนั้น สักพักหนึ่งผมก็นึกถึงบางส่วนของหนังสือนิยาย Run with the Wind Review: Run with the Wind - ทะยานไปกับสายลม ที่มีช่วงหนึ่งที่ตัวละครพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า "Runner's High" แต่หนังสือก็ไม่ได้ลงรายละเอียดแน่ชัดว่ามันคืออะไร แต่ผมจดจำคำนี้ได้และก็คิดว่า "หรือมันคือสิ่งนี้กันนะ" และเก็บไว้ในใจเพื่อหาคำตอบที่แน่ชัดอีกที

ความรู้สึกนี้อยู่นานอย่างเหลือเชื่อ น่าจะประมาณ 30 นาทีได้ที่ผมยังได้รับความรู้สึกนี้อยู่ และผมเอามันออกจากหัวไม่ได้

"ต้องได้เล่าให้ใครสักคนฟัง"

ผมโทรหาครอบครัวและเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟัง โดยที่ผมไม่ได้ต้องการคำพูดใดตอบกลับ แค่อยากบรรยายสิ่งน่าอัศจรรย์นี้ให้ใครสักคนได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน มันช่างบริสุทธิ์เสียจริง

แต่ในอีกมุมผมก็เกิดกลัวขึ้นมา ถ้าวันหนึ่งผมลืมความเหนื่อยล้า วิ่งต่อไปโดยไม่สนสภาพร่างกาย มันคงแย่น่าดู

ตอนนี้ผมสนใจปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ พยายามที่จะศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมว่ามันคืออะไร และมันทำงานอย่างไร มันเหมือนสิ่งเสพติดที่คอยเชื้อเชิญความอยากของผมให้เข้าไปสู่จุดนั้นได้อีกครั้ง และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมผมจะนำมาเล่าให้ทุกคนได้ฟังอย่างแน่นอนครับ

ราบี้บอย

20260417