เคยมีคนบอกไว้ ว่าสีของความรักเเท้จริงเเล้วคือสีดำ สีดำ ซึ่งไม่ได้เป็นตัวเเทนของความหอมหวาน สีความรักอันขื่นขมเเต่อย่างใด หากเเต่เป็นความรัก ที่หมายถึง การเสียสละ เป็นความรักที่ยิ่งใหญ่

เปรียบได้ดั่งพระศอของพระศิวะ

ความรักสีดำมาจากเรื่องเล่าของพระศิวะ ที่ยอมกลืนกินยาพิษจากการกวนเกษียณสมุทรเพื่อไม่ให้ยาพิษนั้นเป็นอันตรายต่อคนทั้งโลก จนพระศอกลายเป็นสีดำ

บางครั้งการเสียสละนี้ อาจถูกซ่อนไว้ระหว่างบรรทัด อาจถูกซ่อนไว้ในความเคยชิน จนบางครั้งเราอาจจะมองไม่เห็น (ใช่ เพราะว่ามันซ่อนอยู่ยังไงล่ะ)

ความรักอาจไม่ใช่ความหวือหวา ความรักเเบบที่ต้องมีดอกไม้ หรือความรักเเบบที่ต้อง เเสดงออกเพื่อให้ทั้งโลกรับรู้เเต่เพียงอย่างเดียว บางครั้งความรักมาในรูปเเบบที่เรียบง่ายกว่านั้นมาก เเม่ที่ตื่นเเต่เช้าเพื่อมาทำอาหารให้ลูกกินอยู่ทุกวัน หรือเเม้เเต่พ่อที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อให้ครอบครัวกินดีอยู่ดี

เพียงเพื่อได้เห็นรอยยิ้มของคนรอบข้างอีกสักครั้ง...

ในวันนี้หากได้พบเจอกับความรักที่มีพิษที่กัดกลืนความทุกข์ยากในใจ ลองมองหาสิ่งเล็กๆรอบตัว ที่อาจจะซ่อนอยู่ในความธรรมดาหรือความเคยชิน หากเช่นนั้นเเล้ว เมื่อมองไม่เจอความรักในรูปของคนอื่น ก็ยังคงมีความรักในตัวเองนี่ล่ะ ที่ให้ได้นึกถึง