ไม่เป็นไรนะ ถ้าเราจะรู้สึกไม่ชอบตัวเอง

สำหรับเพื่อนๆคนไหนที่กำลังต่อว่าตัวเอง ว่าทำไมเป็นคนแบบนี้ ทำไมฉันถึงทำแบบนี้ไม่ได้ ทำไมเราถึงแย่จัง ผมอยากจะบอกว่า พวกเราก็รู้สึกเหมือนๆกันแหละ

เราไม่ใช่มนุษย์ที่สมบูรณ์แบบ ในโลกนี้ก็ไม่สมบูรณ์แบบ ทุกอย่างมันไม่สมบูรณ์แบบในตัวของมัน แต่มันอยู่ที่ว่า เราจะยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบของเราได้มากแค่ไหน

แต่โลกใบนี้ชอบที่จะ แอบเก็บความรู้สึกเหล่านั้น ข้างใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เสื้อผ้าที่สวยงาม เพื่อที่พยายามจะบอกกับทุกคนว่า เราสบายดี มันก็ทำให้เรายากที่จะยอมรับ ความรู้สึกจริงๆของเรา

ทำไมเรามักจะหลีกหนี ความรู้สึกเหล่านั้น เพราะเรากลัวโดนตัดสินหรอ เพราะเรากลัวจะโดนดูถูก หรือเพราะเรากลัวตัวเอง

ในโลกที่ทุกอย่าง พยายามตะโกนบอกว่า คนที่เราควรเป็นคือยังไง ความสุขคืออะไร ความสำเร็จควรเป็นแบบไหน บางทีมันก็ทำให้เรา ลืมไปว่าเอาจริงๆแล้ว เราเป็นใคร

มันเลยกลายเป็นความกดดัน ที่เราเริ่มเอา มาตราฐานของสังคม มาตัดสินกับตัวเอง แล้วเราก็เริ่มที่จะ ไม่ชอบตัวเอง เพราะเราเป็นแบบนั้นไม่ได้

พวกเราไม่เหมือนกัน และพวกเราก็มีดีกันคนละแบบ มันเหมือนการตัดสินเด็กคนนึงว่าเก่งไม่เก่ง ด้วยกระดาษเกรดใบเดียว ทั้งๆที่เด็กอีกคนถึงเกรดไม่ดี เขาอาจจะเก่งเรื่องอื่นก็ได้

ไม่ต้องหลบหนีตัวตนของเราหรอก ไม่ต้องหลบหนีความรู้สึกแย่ของเราหรอก ไม่ต้องหลบหนีความรู้สึกว่าเราไม่ดีพอหรอก

เพราะเราก็คือตัวเรา ความไม่สมบูรณ์แบบก็คือตัวเรา ขอให้เราทำเต็มทีเพื่อตัวเราก็พอ ไม่ต้องทำเพื่อใครหรอก

ในหัวของผมก็มีความคิดเข้ามานะ อย่างตอนนี้ที่ผมกำลังเขียนอยู่ คนอื่นจะคิดยังไง มีความกลัวว่า คนอื่นจะมองว่าทำไมเราโลกสวยจัง พูดจาเพ้อเจ้อ เขียนอะไรไม่รู้เรื่อง

แต่ก็เขียนอยู่ดี เพราะผมรู้สาเหตุว่าทำไมผมถึงต้องเขียน เพราะผมเขียนเพื่อตัวเองเป็นอันดับแรก แล้วเอาเข้าจริงมันโพสนี้ก็เป็นสิ่งที่ผมเชื่อจริงๆ

หรือความรู้สึกแย่เช่นเรื่องราวในอดีต ที่เรารู้สึกแย่กับมัน ถ้าผมเลี่ยงที่จะลืมๆมันไป ไม่กล้าสังเกตุความรู้สึกเหล่านั้น ผมก็ไม่มีวันเข้าใจมันหรอกว่า สาเหตุที่ผมรู้สึกแย่คืออะไร

เราเป็นตัวของเราอย่างงี้แหละดีแล้ว พวกเราพิเศษ พวกเราไม่เหมือนใคร เพราะเราคือเรา ลงมือทำในสิ่งที่ทำให้เรารัก และภาคภูมิใจกับตัวเองมากขึ้นก็พอ

แต่เราจะไม่รู้จักตัวเองเลย ถ้าเราไม่มีเวลาให้กับตัวเอง ซึ่งเราก็เคยเป็น ที่เวลาเรารู้สึกแย่ เราชอบที่จะหนีมัน ไปหาอะไรทำเพื่อที่จะได้ลืมๆมันไป แต่การทำสิ่งนั้นมันก็เหมือนเราวิ่งหนีตัวตนของเรา ออกไปเรื่อยๆ

หนึ่งอย่างสำหรับผมที่ทำให้ผมมีเวลากับตัวเองมากขึ้น ก็คือ การเขียนเนี้ยแหละ

เพราะการเขียนคือการที่เราให้เวลากับตัวเองจริงๆ ว่าสิ่งที่เราคิดและรู้สึกคืออะไร

เมื่อเราเขียนเราก็ตกใจกับตัวเองมากเหมือนกัน ณ ขณะที่เราเขียน เราได้ตกตะกอนอะไรบางอย่างกับตัวเองในตอนนั้นเลย แล้วรู้สึกว่าตัวเราโล่งขึ้นมากๆ

ผมจึงเชื่อว่า ถ้าเพื่อนๆคนไหนที่กำลังรู้สึกแย่อยู่ ผมว่าการเขียนเป็นเครื่องมือหนึ่ง ที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นนะครับ

ขอบคุณครับ