ถ้ามีคำถามเราว่า

"ถ้าเราสามารถย้อนกลับไปในอดีตที่ออสเตรเลียเรื่องอะไรที่เราอยากจะเปลี่ยนมันมากที่สุด"

คำตอบของผมก็คือ ออกจากห้องไปเที่ยวเยอะๆ เพราะตอนนั้นเราเอาแต่หมกตัวอยู่กับตัวเองไม่ออกไปไหนเลย

ถึงแม้ผมเริ่มมีเพื่อนเช่น Shion Tom ที่เราไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่ในใจลึกๆของผมคือเราอยากพักอยู่เฉยๆในห้องไม่ออกไปไหน

บางครั้งเราก็ปฎิเสธคนอื่นบ่อยจนบางทีเขาก็เริ่มไม่ชวนเราเพราะคงคิดว่าไอ้นี้คงปฎิเสธอีกแน่ๆยกเว้นแค่ Shion คนเดียว 55

. ทำไมจู่ๆผมถึงคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ?

ก็เพราะพอเราเริ่มเขียนบันทึกความทรงจำที่ออสเตรเลียในแต่ละช่วงเราเห็นได้ชัดเลยว่ามันจะมีช่องว่างของความทรงจำที่ว่างเปล่าในช่วงระยะเวลานั้นๆ

อย่างเช่นตอนทำงานฟาร์มเชอรี่ที่ส่วนใหญ่เราเอาเวลาไปทำงานกลับบ้านวนไปวนมาพอวันหยุดก็ดันไม่ออกไปไหนอีก

. ในตอนนั้นผมก็ยังคงอาศัยอยู่ที่ Hostel ที่เดิม ในแต่ละอาทิตย์ก็จะมีการเข้าออกของคนที่มาอยู่อาศัยซึ่งเมื่อพอเราอยู่ไปนานๆเราจะค้นพบเลยว่าบทสนทนาในตอนเริ่มต้นมันจะกลายเป็นเรื่องเดิมๆเช่นนายชื่ออะไร มาจากไหน อยู่นี้มากี่ปีแล้ว มีแพลนยังไงต่อ แล้วก็จบลงไปแค่นั้นเลย ยิ่งมีคนเข้ามาใหม่เรื่อยๆ ความรู้สึกอยากรู้จักเริ่มลดลงจนกลายเป็นเราเฉยเมยกับคนที่มาอยู่

ซึ่งมาตอนนี้เราก็มาเข้าใจแล้วละว่าบางครั้งเราก็ควรที่จะไปเจอผู้คนบ้างใครชวนไปไหนก็ควรเรียนรู้ที่จะตอบตกลงแม้เราจะขี้เกียจ

และไปรู้จักผู้คนให้เยอะๆเข้าไว้ เพราะไม่งั้นเราคงมีเรื่องเล่าอีกมากมายแน่ๆเลย

. เรื่องนี้ก็มาเรียนรู้จริงๆเอาตอนนี้เขียนอยู่ตอนนี้เนี้ยแหละ

ซึ่งสิ่งหนึ่งที่เราได้เรียนรู้มากๆจากการเขียนบันทึกความทรงจำในเรื่องนี้ก็คือความทรงจำของเรามักจะมีผู้คนอยู่ในนั้นเสมอ ลองนึกตามไปด้วยกันไม่ว่าเพื่อนของเรา คนแปลกหน้า ครอบครัว

ซึ่งผมเชื่ออยู่เสมอว่าพวกเขาเหล่านั้นมักจะนำพาสิ่งดีดีมาให้กับชีวิตของเราเสมอแม้ว่าเหตุการณ์ที่เลวร้ายแค่ไหนก็ตาม

แน่นอนแหละว่าตอนที่เราเจอเหตุการ์ร้ายๆมันจะรู้สึกแย่มากๆแต่พอเวลาผ่านไปเรากลับรู้สึกว่ามันเป็นบทเรียนที่มีคุณค่าสำหรับชีวิตของเรามากๆ

. ถ้าให้เปรียบเทียบความทรงจำในออสเตรเลียที่เราจะเล่าในบทต่อๆไป

เช่นการที่เราโดนโกงค่าจ้าง เราก็ได้เรียนรู้เรื่องของมิตรภาพของเพื่อน การโดนเจ้านายยืมเงิน เราก็ได้เรียนรู้ถึงชีวิตของคนต่างชาติที่ใช้ชีวิตในออสเตรเลียว่าภายใต้บ้านหลังใหญ่ที่สวยหรูที่แท้จริงมันเป็นยังไง หรือแม้กระทั้งการดูเหยียดครั้งแรกในชีวิต

สรุปคือถ้าให้บอกตัวเองในอดีตอีกครั้งนึงก็คือเปิดใจไปรู้จักกับคนเยอะๆ อย่าหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ออกไปเที่ยวบ้างเพราะบางทีการตัดเราตัดสินใจออกไปอาจจะเป็นการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตของเราเลยก็ได้ (ในเรื่องที่ดี)

. ถ้าน้องๆคนไหนหรือใครก็ตามที่ชอบหมกตัวอยู๋ในห้องลองออกไปพบเจอเพื่อนๆบ้างนะบางทีมันอาจจะไม่แย่อย่างที่เราคิดก็ได้

. ตัดภาพมาที่ออส

เราจำได้ว่าหลังจากไปซื้อกัญชาครั้งแรกที่เราเล่าให้ฟังในตอนที่แล้ว

พวกเราสามหน่อก็ทำงานเชอรี่ต่อไป เวลาเลิกงานพวกเราก็จะไปตกปลาด้วยกันบ้าง ไปบ้าน John บ้าง และก็ขับรถเข้าไปเที่ยวในเมืองซึ่งก็ไม่ได้มีความพิเศษอะไร จนกระทั้งเราเก็บเชอรี่ทั้งฟาร์มนั้นจนหมดเกลี้ยง ลุง Chen ก็บอก "อั๊วไม่มีอะไรให้ลื้อเก็บแล้ว" กลับบ้านซะ แล้วอย่ากลับมาอีก 555

ผมก็กลับมาเป็นคนว่างงานอีกครั้งนึง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม ตอนนี้จากที่แต่ก่อนเป็น "ผม" ได้กลายมาเป็นเป็นพวกเราเรียบร้อย

ซึ่งพวกเราสามคนก็ได้เจองานหนึ่งที่ได้ไปทำด้วยกันที่ผมต้องบอกว่ามันเป็นงานที่สนุกที่สุดในออสที่ผมเคยทำมาเลย

. งานนั้นคืออะไรเดี่ยวผมจะมาเล่าให้ฟังในตอนหน้าครับ : )