จากผู้ชายธรรมดา สู่การเป็น "พ่อ"

สวัสดีครับทุกคน (และสวัสดีลูกชายในอนาคต ถ้าหนูโตพอแล้วบังเอิญผ่านมาอ่านเจอบทความนี้)

ตอนนี้ผมเพิ่งผ่านโปรการเป็น พ่อคน มาได้ประมาณ 3 เดือนกว่าแล้วครับ (กับลูกชายคนแรก และคาดว่าจะเป็นคนเดียวด้วย 555+) ชีวิตตอนนี้กำลังวุ่นวายและอดนอนสุดๆ

สำหรับ EP. 1 นี้ ผมขอพาย้อนกลับไปที่ จุดเริ่มต้น ของเรื่องราวทั้งหมดก่อน อยากบันทึกความทรงจำเอาไว้ ก่อนที่สมองเบลอๆ จากการนอนน้อย (แต่นอนนะ ปล.ยืมแอดทอยมา) ของผมจะลบเลือนมันไปซะก่อน

วันที่รู้ว่า "เค้ามาแล้ว"

ย้อนกลับไป 25 พฤษภาคม 2025 ขณะที่ผมกำลังนั่ง MRT กลับบ้านที่นนทบุรี ภรรยาก็โทรมาบอกว่า ปจด. ไม่มานะ แถมรู้สึกมึนหัว

ไม่รู้ว่าเซนส์อะไรของเธอ ทำให้ไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจ... แต่ปรากฏว่า 2 ขีด ลูกมาแล้ววววววววว

ความรู้สึกตอนนั้นตีกันไปหมดครับ ดีใจ ตื่นเต้น แต่ก็แอบช็อกเบาๆ เพราะเราเพิ่งแต่งงานกันไม่ถึงเดือน แถมภรรยามีภาวะมีบุตรยากด้วย คำถามในหัวผุดขึ้นมาเพียบ

• เราจะเลี้ยงเค้าได้ดีไหมวะ?
• เงินพอหรือเปล่า?
• พร้อมจะเป็นพ่อคนจริงๆ ใช่ไหม?

แต่พอได้ยินน้ำเสียงดีใจของภรรยา ความกังวลก็ถูกปัดตกไป เหลือแค่ความรู้สึกว่า เอาล่ะวะ ลุย!

9 เดือนที่ยาวนาน: บททดสอบที่ทำให้รักภรรยามากขึ้น

ช่วง 9 เดือนนี้ ทำให้ผมเห็นความเสียสละของเธอแบบไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบได้เลยครับ

• ไตรมาส 1 (ลุ้นระทึกและน้ำตา): ภรรยาท้องอืด จนกินไม่ได้นอนไม่ได้ แต่ที่ทำเอาใจไม่ดีคือภาวะ แท้งคุกคาม เลือดออกถึง 2 รอบจนต้องลางานนอนนิ่งๆ บนเตียงเป็นอาทิตย์ ภรรยาเครียดและร้องไห้หนักมาก หน้าที่เดียวของผมคือคอยอยู่ข้างๆ ให้กำลังใจเธอ

• ไตรมาส 2 (สารพัดอาการแทรกซ้อน): มือเท้าบวมจนต้องเริ่มกินยาป้องกัน ครรภ์เป็นพิษ ป่วยติดเชื้อทางเดินหายใจ 3 รอบ (กินยาอะไรก็ลำบาก) หัวใจเต้นผิดจังหวะ ตามด้วยเอ็นข้อมืออักเสบที่ปวดจนน้ำตาเล็ด ปิดท้ายด้วยผื่นคันตอนดึก ทรมานแทนจนอยากรับมาเป็นเองเลยครับ

• ไตรมาส 3 (ลุ้นวินาทีต่อวินาที): ต้องเจาะเลือดบริเวณปลายนิ้วคุมเบาหวานวันละ 3 รอบ เล็บก็ผุลอก แถมเจออุบัติเหตุรถชน ตามด้วยภาวะเจ็บท้องคลอดก่อนกำหนดตั้งแต่เดือนที่ 7 ท้ายที่สุดเราต้องวิ่งเข้าห้องฉุกเฉินถึง 2 รอบกลางดึกเพราะทางเดินปัสสาวะและลำไส้อักเสบ จนหมอต้องสั่งเซ็ตวันผ่าคลอดเพื่อความปลอดภัยของแม่และลูก

วันที่ลูกมาหาพวกเราแล้ว

วันคลอดจริง หมอไม่ให้ผมเข้าห้องผ่าตัด ภรรยาเลยยิ่งกลัวและกังวล ส่วนผมก็ยืนหัวใจเต้นแรง ลุ้นไปทุกวินาทีจังหวะอยู่หน้าห้อง ในใจก็นึกเมื่อไหร่พยาบาลจะเรียกเข้าไปสักที

อุแว้! อุแว้! เสียงร้องดังดีมาก พยาบาลบอกว่า พลังปอดแข็งแรงมาก วินาทีที่ได้ยินเสียงแรกของลูกชาย และเห็นน้ำตาของภรรยา ผมโล่งใจสุดๆ ความเหนื่อยและกังวลสะสมมาตลอด 9 เดือน หายเป็นปลิดทิ้งเลยครับ

สัมผัสแรก ลูกต้องอยู่ในตู้ปรับสภาพแวดล้อมกว่า 4 ชั่วโมง ผมเดินไปด้อมๆ มองๆ บ่อยมาก อยากเห็นหน้าตา สีผิว น้ำหนัก คือ อยากรู้ไปหมด

จังหวะที่รับเค้ามาไว้ในอ้อมแขน... ผมเกร็งไปหมด! กลัวทำเค้าหล่น อันนี้กลัวจริง กลัวจับแรงไปแล้วจะช้ำ เพราะเค้าดูบอบบางมาก คอก็ยังไม่แข็ง ท่าอุ้มผมตอนนั้นก็จะเก้งๆ กังๆ หน่อย

แต่ในความเงอะงะนั้น จังหวะที่เค้าขยับตัวเล็กน้อย นอนนิ่งๆ มีกลิ่นเด็กอ่อนลอยขึ้นเตะจมูกเบาๆ การได้เป็น "พ่อ" มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

นี่แหละครับ จุดเริ่มต้นชีวิตพ่อบ้านของผม... อ่านมาถึงตรงนี้ดูเหมือนจะซึ้งใช่มั้ยครับ? แต่เดี๋ยวมาเล่าต่อ EP. 2: สมรภูมิ 90 วันแรก ที่ต้องแลกมาด้วยการอดหลับอดนอน จนขอบตาดำเป็นแพนด้าแล้ว 555+ รอติดตามกันนะครับ