ความโง่เขลา: ความสามรถที่เปรียบดั่งพรสววรค์

ผมเกิดความสงสัย''ในความคิดของคน''

มันเริ่มมาจากที่ส่วนตัวเเล้วผมเป็นคนโคตรคิดมากมาตั้งเเต่เล็ก ตอนเด็กๆ เวลาที่พ่อเเม่ถามว่า "หิวมั้ยลูก??" หลังจากคำถามเข้าหูผม ผมจะคิดว่า ....ท้องผมต้องร้องก่อนมั้ยถึงจะถือว่าหิว เเล้วหิวต้องระดับไหน ถ้าผมเเค่อยากกินขนมถือว่าหิวมั้ย เเล้วถ้าผมตอบว่าไม่หิว เเล้วอีกสักพักผมหิวขึ้นมาล่ะ... ผมใช้เวลาประมาณ 30 วินาที ก่อนจะตอบคำถามง่ายๆ 1 คำถาม นอกจากนี้ ความที่ผมเป็นเช่นนี้ มันทำให้ผมอ่อนไหวต่ออารมณ์เเละความรู้สึกที่ได้รับมากๆ ผมรู้สึกว่าเเค่มีชีวิตมันก็ยากเเล้วมาตลอด จนกระทั่งผมได้คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ตอนนั้น ผมได้คิดออกมาง่ายๆว่า ทำไมผมต้องคิดมากด้วย ผมไม่ได้อยากคิดมากเลย ถ้าผมไม่ต้องคิดอะไรได้เลยก็คงดี เเล้วผมก็ได้ตกผลึกความคิดนึงมา ซึ่งผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันถูกหรือผิด เเต่ผมคิดว่า

                 การเกิดเป็นคนโง่ คือลาภอันประเสริฐ

การเป็นคนโง่ในมุมมองของผม คือ การเป็นคนที่ทำสิ่งต่างๆโดยไม่ต้องสนคนอื่น ทำโดยไม่ต้องคิดถึงอะไร คิดอะไรง่ายๆ เวลามีคนมาพูดก็เเค่รับฟัง ไม่ต้องเก็บมาคิด เวลาโดนด่าก็รู้สึกเเต่เจ็บไม่นาน สักพักก็ลืม ไม่ต้องหวังอะไรมากกับชีวิต มีความสุขกับชีวิตเเละเป็นคนดีก็พอ

สิ่งนี้เเหละ คือ คนโง่ ในเเบบของผมที่ผมอยากเป็นให้ได้ มันจะทำให้การใช้ชีวิตง่ายขึ้นมาก ชีวิตมันจะมีความสุขได้ ถ้าคุณใส่ใจตัวเองมากขึ้นเเละรับรู้สิ่งที่เป็นพลังลบให้น้อยลง

นี่เป็นมุมมองที่ผมอยากมาลองเเชร์ มันอาจจะเป็นประโยชน์กับใครได้บ้างไม่มากก็น้อย