บนรางรถไฟ

เราจินตนาการในหัวเป็นร้อยรอบ ว่าจะกลับมาเขียนเรื่องอะไร ตอนไหน แต่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง

ในวันที่เรามีพลัง เราไม่เคยวนกลับมาที่นี่ เป็นความจริงแรกที่เราบอกตัวเองให้ยอมรับ

หากเราไม่สิ้นไร้ไม้ตอกมากขนาดนั้น เราคงไม่ปรากฏตัว วนหา link และ Email ที่ใช้ login อีก

แล้วมันมากขนาดไหนกัน? ถ้าให้เห็นภาพง่ายที่สุด คือตอนที่เราเห็นตัวเอง บนรางรถไฟ

เปล่า เราไม่ได้อยู่บนรถไฟแบบนั้น เราอยู่บนรถยนต์คันนึง ที่ติดอยู่กลางรางรถไฟอีกที ภาพนี้ปรากฏในหัวครั้งแรกตอนที่พยาบาลหน้าห้องตรวจกำลังซักประวัติตามหน้าที่

ในช่วง 2 สัปดาห์ที่ผ่านมา มีความคิดที่จะฆ่าตัวตายไหม?

...ไม่มีสักครั้งเลยค่ะ

เราตอบแทบจะทันที ไม่มีสักครั้งที่เราคิดจะมองหาอาวุธ วางแผน เขียนจดหมาย และเลือกสถานที่

แต่สิ่งที่เราไม่พูดต่อ และไม่คิดจะพูดคือ ถ้าเราติดอยู่บนรถ ที่เดินหน้าหรือถอยหลังไม่ได้ คร่อมอยู่บนรางรถไฟ และจังหวะนั้นมีรถไฟขบวนหนึ่งพุ่งมาใกล้ ถึงแม้เราจะสามารถลงจากรถ ออกมาได้ทัน เราก็จะไม่เลือกแบบนั้น

เรายินดีจะหยุดนิ่ง ใช้เวลาทุกวินาที เตรียมพร้อมกับความตาย

อะไรจะดีไปกว่านี้ การตายที่ไม่ต้องใช้ทรัพยากรสมองวางแผน และไม่ต้องสร้างบาดแผลทางใจให้คนใกล้ชิด

หากคุณไม่เคยสัมผัสกับโรคซึมเศร้า เราอธิบายแบบนี้ — คุณเป็นโรคบางอย่างที่ไม่สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ เช่น ผิวคุณบอบบาง ถูกของมีคมบาดได้ง่าย คุณโดนใบไม้ร่วงใส่ แล้วบาดผิวหนังราวกับคมมีด คุณเจ็บปวด และใช้เวลารักษานานกว่าแผลจะเริ่มสมาน

หรือคุณออกไปเดินสวนสาธารณะ มีคนเดินชนขนาดสวนกัน แต่ความเจ็บปวดมันรุนแรงมาก เหมือนมีรถยนต์เข้ามาชนคุณเข้าเต็มๆ และเมื่อคนอื่นไม่ได้บาดเจ็บเหมือนกันกับคุณ คุณจึงไม่กล้าจะแสดงความเจ็บปวดอย่างตรงไปตรงมา กดเก็บความเจ็บปวดเอาไว้

โรคซึมเศร้า มีบริบทแบบนั้น แต่สิ่งที่แย่กว่าคือ มันไม่สามารถมองเห็นทางร่างกาย

เราเป็นมนุษย์ที่ภายนอกแข็งแรง แต่หลายครั้งก็เห็นว่าตัวเอง toxic และอารมณ์ swing มากๆ บางครั้งเราโวยวาย คิดลบ กังวล เศร้า จากเรื่องง่ายๆ ที่คนอื่นทนได้เหมือนเรื่องปกติ พลังกายของเราที่มี ใช้กดข่มการแสดงออกด้านลบของตัวเอง

บางวันเราปล่อยวางได้ แต่บางวันเรารู้สึกว่ามันยากลำบากจริงๆ

ยากเกินไปหรือเปล่า ที่ต้องรู้สึกแบบนี้ พยายามแบบนี้

เรารู้ว่าใครที่รักและเคียงข้างเรา แต่เรารู้สึกโดดเดี่ยว เจ็บปวดแบบที่ควบคุมไม่ได้ เรารู้ว่าสิ่งรอบตัวไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น แต่เราดิ่งเหมือนจะเป็นจะตาย

บางวันเราทำผิดพลาด และให้อภัยตัวเองไม่ได้ เช่น วันนี้

วันที่เราได้นั่งอยู่ในรถคันนั้น เฝ้ารอรางรถไฟ นานแสนนาน..