เพราะความสวยงาม เริ่มต้นที่การ "เลือก" มอง

ฉันเปลี่ยนลมฟ้าอากาศรอบตัวไม่ได้ สิ่งเดียวที่ฉันทำได้ คือการกลับมาจัดวางโลกภายในตัวเองใหม่ เพราะความจริง โลกข้างนอกที่ตาเห็น คือ เงาสะท้อนของใจที่ทำงานคู่ขนานกันไปเสมอ ทำให้ฉันนึกถึงประโยคที่ว่า "Beauty is in the eye of beholder" ความงามไม่ได้อยู่ในสิ่งที่เรามอง แต่อยู่ในดวงตาของผู้ที่มองต่างหาก

ในโลกที่หมุนเร็วจนแทบหายใจไม่ทัน บางครั้งจอสี่เหลี่ยมในมือก็บีบคั้นฉันโดยไม่รู้ตัว ฉันเห็นเพื่อนไปเรียนต่อ เห็นรุ่นน้องสร้างธุรกิจ ทำตามความฝันอันยิ่งใหญ่ เห็นใครต่อใครมีครอบครัวที่น่ารัก ประสบความสำเร็จ มีชีวิตที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบไปเสียหมด จนบางทีก็แอบรู้สึก หน่วง ในใจขึ้นมา

มันคือความรู้สึกไม่มีความสุข ปนเปไปด้วยความอิจฉาแล้วฉันก็ซ้ำเติมตัวเองด้วยความรู้สึกผิดที่ไปอิจฉาเขา หลายสิ่งหลายอย่าง ทำให้บางครั้งฉันรู้สึกไม่ดี แต่ไม่รู้ว่าทำไม

แต่พอลองหยุดกลับมาสังเกตตัวเองและสิ่งที่เห็น โลกที่เห็นในหน้าจอ มันคนละเรื่องกับโลกจริง ไม่หรอก มันก็จริงอยู่นะ ในใจที่ส่งเสียงแย้งอยู่ดังขึ้น ว่าพวกเขาเหล่านั้นในจอมีความสุขดีและจะเป็นแบบนั้นไปตลอด (หลอกและกดดันตัวเองไปแบบเนียนๆ) แต่เอาจริงๆไม่ใช่เลย มันเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความจริงที่เขาเลือกจะหยิบมาวางไว้ ซึ่งฉันก็ทำแบบนั้นเหมือนกัน เลือกที่จะหยิบบางช่วงเวลามาโพสในคนได้เห็น

ฉันกำลังมองหาอะไรอยู่กันแน่ เอาจริงๆ ถ้าฉันไม่ฝึก "โฟกัส" ฉันจะไม่มีวันหาสิ่งที่ต้องการเจอเลย ความตั้งใจและเป้าหมายเล็กๆ จะเป็นเหมือนไฟนำทางให้เห็นในสิ่งที่ฉันอยากเห็น เปลี่ยนจากการมองหาความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ มาเป็นการสะสม ชัยชนะเล็กๆ "Small Wins" ในแต่ละวัน ♡ วันนี้มีเวลาทำอาหารกินเอง ดีจัง ♡ วันนี้ได้ออกกำลังกายให้เหงื่อจนออก มันฟินมาก ♡ วันนี้ได้อ่านหนังสือที่ดองไว้ รู้สึกดีอะ ♡ วันนี้ได้ไปกินข้าวและหัวเราะกับเพื่อน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

นี่ไม่ใช่การหลอกตัวเอง หรือการบิดเบือนความจริงว่า โลกนี้มีแต่ทุ่งลาเวนเดอร์ เรื่องแย่ๆ มันยังมีอยู่ อุบัติเหตุในชีวิตเกิดขึ้นได้เสมอ แต่ฉันแค่เลือกที่จะ "ปรับระดับเสียง" ในหัวดูใหม่

ลองหรี่เสียงที่คอยแต่จะพูดบ่นก่นด่าตัวเอง ว่าไม่ได้เรื่อง ไม่เอาไหน หรือเสียงที่ตอกย้ำโทษโชคชะตาให้เบาลง แล้วเร่งวอลลุ่มของเสียงที่คอยมองหาสิ่งเล็กๆที่น่ารัก รอยยิ้ม สิ่งมีชีวิตรอบตัว ธรรมชาติที่สวยงาม ความน่ารักของผู้คน ให้ดังขึ้นอีกนิด เพราะฉันเชื่อว่าเสียงเหล่านั้นจะคอยเรียกเพื่อนของมันมาเสมอ ถ้าฉันโฟกัสกับมันมากพอ เมื่อฉันเริ่มฟังเสียงที่อ่อนโยน โลกที่ละเอียดและสวยงามก็จะปรากฎให้เห็น

เหมือนกับดอกไม้เล็กๆ ที่แทรกตัวขึ้นมาตามรอยแตกของทางเท้า ในวันที่ฉันไม่เร่งรีบอะไร ถ้าฉันมัวแต่รีบเดิน มัวแต่มองจอ ฉันคงพลาดความมหัศจรรย์ของการพยายามเติบโตนี้ และนั่นคงน่าเสียดาย

มองหาสิ่งดีๆ ความสวยงามของธรรมชาติ สิ่งของและผู้คนในแต่ละวัน เชื่อเถอะว่าสิ่งเหล่านั้นก็รอให้สายตาของพวกเราไปค้นพบอยู่เหมือนกัน ˚.🎀༘⋆