ให้เวลาบอกทุกอย่าง
โอเหมียวว่าไม่นะ
มีวันหนึ่งได้คิดไปคิดมา ตามประสาคนฟุ้ง ๆ และเกิดสงสัยเป็นประโยค(บอกเล่ากับตัวเองเสียกว่าจะเป็นประโยคคำถาม) เวลาบอกทุกอย่าง...หรอวะ ทำไมรู้สึกว่า
เวลาอาจแค่เป็นเครื่องมือหนึ่ง
ที่รองรับสิ่งที่ไม่สามารถหาคำตอบได้ เป็นเหมือนคำอธิบายให้กับการต้องการคำตอบ / ความแน่นอนในเรื่องต่าง ๆ ณ เวลานั้น ๆ ของสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการณ์ค่อนข้างมาไกล(มานุ้ด)
แต่ประโยคก่อนหน้านี้ยังไม่จบ มันมาด้วยประโยค(บอกเล่าอีกแล้ว)ที่มานุ้ดคนหนึ่ง(สเตจเนมโอเหมียว)ต้องการที่จะเลือกเชื่อ ณ เวลานั้นของชีวิต จริง ๆ เวลาคือเหมือนเราเอามาช่วย ให้เราต่างหากเป็นคนบอกตัวเองในทุก ๆ ช่วงวินาทีที่ผ่านไป
จากตนในอดีต สอนตนปัจจุบัน ให้อยากเป็นตนอย่างไรในอนาคต
แม้กระทั่งในตอนนี้ที่เวลาผ่านไปอยู่ มนุษย์ก็ไม่อาจทราบคำตอบจริง ๆ ในทุกสิ่ง หากมองทุกอย่างเป็นเพียงสิ่งที่นิยามล้วน ๆ โดยมนุษย์ด้วยกันนี้เอง
แต่กฎที่มนุษย์สร้างขึ้นมานี้เองแหละที่ทำให้ชีวิตยังไปต่อในความสงบ เคารพร่วม ในสังคม
แต่เดี๋ยวก่อน ก่อนที่จะหลุดประเด็นไปมากกว่านี้
ผู้เขียนจะนำเสนอเพลงอะไรคะในเอพิโสดนี้!!
555555555555
เราตกผลึก ณ ขณะเวลานี้ ถึงจังหวะชีวิต ที่อาจมาไม่พร้อมกัน มาไวไป มาช้าไป หรือไม่อาจมาบรรจบกันสักที หรือบางทีอาจมาถึงแล้วแต่ ณ ตอนนั้น เวลาบอกให้เราไม่ใส่ใจ
น่ามหัศจรรย์ในโลกที่กว้างขนาดนี้ การโคจรมาเจอใครสักคน จะด้วยกฎของเวลา หรือระยะทาง แต่ทำให้เราได้พบกับความสนใจใหม่ จนอาจแปรเป็นความคุ้นเคย ความสบายใจ ความยินดีที่ได้รู้จัก
และในการโคจรบางครั้งก็มาซึ่งความเสียดาย ความผิดพลั้ง ความไม่ลงรอยในโชคชะตา ในบางการโคจรอาจเป็นแค่การได้ใช้ เวลาหนึ่ง สถานที่หนึ่ง ร่วมกัน และเราอาจได้จดจำสิ่งนั้น แต่ผู้ที่ใช้สิ่งนี้ร่วมด้วยนั้น ได้จดจำ ได้รู้สึก หรือไม่ อย่างไร เราไม่อาจรู้ได้เลย
แม้กระทั่งคนที่ทำให้ฉันรู้จักเพลงนี้ เขาก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันรู้จักได้เพราะเขา ถ้าถามว่าเพราะเหตุอันใดอะไร มีเพียงตัวเราล่วงรู้อยู่แก่ใจ คงด้วยเพราะ ณ เวลานั้น เราเลือกที่จะดำเนินชีวิตแบบนั้น ด้วยความรู้ความเข้าใจในชีวิตที่มีทั้งหมด ณ ช่วงเวลานั้น
แต่หากเราใช้ความเข้าใจกับตัวเรา เราจะมองย้อนถึงทุกเรื่องราวในชีวิต ด้วยความอ่อนโยน และน้อยนักที่จะมองด้วยความเสียดาย และเศร้าใจ แต่ ๆๆๆ เราห้ามความรู้สึกนี้ไม่ได้ด้วยนะ มันคือความรู้สึกนึงของมนุษย์ ที่นิยามด้วยมนุษย์ เพราะมันคือสิ่งสากลของการเป็นมนุษย์ แต่ ๆๆๆ เราก็เลือกได้อีกเช่นกันนะ ว่าจะให้ความรู้สึกนั้นเป็นไปด้วยการรับทราบและการเรียนรู้ หรือจะให้สิ่งนั้นคงอยู่และสร้างความไม่เป็นสุขกับเรา
ทำไมสิ่งต่าง ๆ ดู เริ่มจากเรา #เริ่มจะสโตอิกว่ะพี่
5555555 เราไม่ได้อยากให้ไม่โทษสิ่งอื่น แล้วให้มาโทษกับตัวเองนะ ๆๆๆ เพียงแค่รู้สึกว่าการได้ให้เวลากับตัวเองเช่นนี้ เหมือนเป็นการได้ทบทวนความคิดและอารมณ์ จะทำให้เราชัดเจนกับตัวเองมากขึ้น
รู้สึกถึงตัวตนเรามากขึ้น
และเพราะด้วยเหตุนี้ เราเหมือนกำลังบอกตัวเอง ผ่านเวลาที่เราได้ใช้ในการครุ่นคิด ซึ่งมันไม่มีวันหยุดหรอก
ทั้งเวลา และการค้นหาตัวเอง (แต่เวลาก็มีวันหมดนะถ้าจะหมายถึงในแง่การหมดลม แง้)
มาถึงบรรทัดนี้อาจจะต้องสรุปแก่นโน้ตนี้อีกที(เพราะฉันว่าฉันเริ่มหลุด) เวลาจริง ๆ ไม่ได้เป็นคนบอกกับเรา ถึงสิ่งต่าง ๆ ที่ผ่านมา เป็นตัวเราเองต่างหากที่ได้ตกผลึกไปพร้อมกับเวลา ดังนั้น
การเรียนรู้ไปพร้อมกับเวลาจึงเป็นสิ่งที่เราว่าสำคัญมาก
เริ่มต้นจากความแตกต่าง
โตก็ต่าง เจออะไรก็ต่าง คิดก็ต่าง ตัวตนก็ต้องต่าง และสำคัญมากเพราะสิ่งนี้มีเพียงหนึ่งเดียวบนโลก ณ เวลานี้ คุณที่อ่านอยู่ตอนนี้ มีแค่คุณที่มีประสบการณ์ที่ผ่านมาในชีวิตของคุณแบบนี้
คุณอาจพบเรื่องราวที่คลายคลึงกับคนอื่น ๆ บนโลกนี้ แต่ตัวละคร สถานที่ ช่วงเวลา แตกต่างหมดทั้งสิ้น และแม้จะใกล้เคียงมากแค่ไหน
มีแค่คุณที่รู้ความรู้สึกนั้นโดยแท้ไม่ว่าจะในช่วงเวลาใดเพียงเท่านั้น
เรื่องราวต่าง ๆ ที่อ่าน ฟัง ซึบซับมา เป็นเพียงการหาคำตอบต่อโจทย์ที่ตัวเรามี แต่สุดท้าย
เราจะนำสิ่งนั้นมาผ่านการคิด วิเคราะห์กลายเป็นคำตอบเดียวที่จะสามารถตอบแค่ตัวคุณเองได้ว่าสิ่งที่ผ่านมา คุณอยากให้คำตอบกับสิ่งเหล่านั้นอย่างไร
ไม่ว่าจะเลือกตอบตัวเองเพื่อผลลัพธ์ที่สุขหรือทุกข์ อย่าลืมว่า ให้เป็นตัวคุณที่มีสิทธิ์เลือกตอบนะ
ให้สิ่งภายนอกใด ๆ เป็นสายใยสู่ภายในคุณ
และคงจะมีวันนึงที่เธอหยุดพัก และฉันหาเธอจนเจอ
ในวันนึงเราจะอาจพบเธอ ซึ่งถ้าพูดในแง่ตัวตน เรามองว่า เห้ย ประโยคนี้เธออาจหมายถึงตัวเราเองในอนาคตก็ได้นะ หรืออาจจะเธอแบบสรรพนามบุรุษที่สอง ที่ครั้งนึงเราอาจเคยรู้จักแต่เป็นเธอในอดีต หรืออาจเป็นเธอใหม่ไปเลยก็ได้
แต่ฉันในปัจจุบันนี้กับเธอในปัจจุบันที่ว่านี้ หากันจนเจอ ในวันที่เราหยุดพัก
อาจเป็นการพัก
...จากการค้นหาเธอในเราหรือในใคร
...จากการค้นหาในโลก ในสิ่งที่เราก็ไม่ทราบคำตอบในความไม่รู้จบของความเป็นไปได้ต่าง ๆ
และอาจเป็นการพัก จากการที่เวลาได้บอกกับเราว่าวันหนึ่งเราเรียนรู้แล้วว่า เราพร้อมที่จะพัก เพราะได้ค้นหาเธอเจอแล้ว
(อีกสักครั้ง เธอ ในทีนี้จะบุรุษที่หนึ่งหรือสอง...ก็ย่อมดั้ย)
a masterpiece from ปลานิลเต็มบ้าน
Post Credits
ไว้ให้ฉันในอนาคตมาเขียน ง่วงแต้ gg
:>
Comments