เดินทางฝ่าฟันจนมาถึงวันขึ้นปีใหม่กันอีกครั้งนะครับ...

เอ้ย อันนี้บทสิ้นปี

แต่ปีใหม่อันนี้อะ ปีใหม่ไทยสงกรานต์ เทศกาลกลับบ้าน สาวนนท์ผลัดถิ่นไปเหนือแต่น้อยและเติบใหญ่เป็นเหนือเต็มตัวก็ได้กลับบ้านด้วยเช่นกันรอบนี้ (ปีก่อน ๆ ก็กลับ แต่กลับมาจากมอ 20 นาทีเอง!)

ยิ่งโต ก็พบว่า ยิ่งโคตรชอบอยู่บ้านแต่ก็คิดถึงเพื่อนมาก ๆ เหมือนกัน ยิ่งพึ่งเรียนจบหมาด ๆ ยิ่งอยากเก็บเกี่ยวความมันฮากับเพื่อนไว้

แต่เฮ้ย ได้สัมภาษณ์ที่นึงว่ะ พึ่งส่งไปไม่กี่อัน (เพราะแอบหวังที่นี่น้า แต่ใจนึงก็อยากพัก ที่หมายความว่าเรียน หาทำอย่างอื่นไปก่อนอะแง้)

แต่เอาเว้ย สักตั้ง สงกรานต์มีทุกปี แต่สัมภาษณ์มีครั้งเดียว ไว้เก็บ playlist หน้าฮ้านสำหรับ 2027 เว้ย

แต่...อะไรก็เกิดขึ้นได้ในชีวิต (อันนี้ไว้คอนเฟลคเอพิโสดอื่น)

ละทำไรดีวะ อยู่บ้าน

ถามได้ ทำแม่งทุกอย่างเลยสิครับ

แต่จริง ๆ มีอีกหนึ่งภารกิจที่สำคัญและอาจจะสำคัญที่สุด

ซักรองเท้า

เทศกาลแห่งการชำระล้าง ใช่ค่ะ ล้างรองเท้า

สุขใดเล่าเท่าเล่นน้ำอยู่บ้าน ปิ้ว ๆ กับน้ำซักรองเท้านี่แหละ และการซักรองเท้าครั้งนี้คือในรอบสี่เดือน อึ้งปะ อึ้งได้ ห้ามล้อ คนพึ่งมีอารมณ์ล้าง เพราะปกติก็ไม่ได้หาเวลามาล้างเลย (ไม่หาเวลาในการหากะละมังที่บ้านย่ามากกว่า โอ้ย)

ลงน้ำลงห้วยมามากกกับคู่นี้ แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะชุบชีวิตกลับมากริบ (ได้อยู่) แต่ร่องรอยของการใช้งานที่ยังคงหลงเหลือไว้ เป็นเหมือนสัญลักษณ์ว่ามันได้นำพาคนคนหนึ่งฝ่าฟันหลากที่หลากเหตุการณ์มากมาย พูดก็พูด พึ่งจะหนึ่งปีเองมั้งกับคู่นี้ แต่ใส่ทุกวันจริง ๆ 555555

แต่ระหว่างซักรองเท้านี้สิ ฉันได้อัดบทสนทนาไว้ ซึ่งก็มีแต่เสียงน้ำ

และเสียงแม่คอยเจื้อยแจ้ว

'"เอาทิชชู่ไปห่อด้วยสิ เดี๋ยวเหลือง" พลางล้างรถต่อไป

"ม้ายอะ เหลืองอยู่แล่ว"

สุดท้าย ฉันกับแม่ยืนห่อรองเท้าด้วยทิชชู่ข้างกัน

ฉันกลับมาหวนคิด ไม่ใช่เรื่องรองเท้า แต่เพราะการไม่ได้กลับบ้านมาสี่เดือน แต่แม่ก็ยัง(จู้จี้)เหมือนเดิม ฉันก็ยัง(ม้ายอะ)เหมือนเดิม แต่ในความเหมือนเดิม เราต่างเติบโตมาก จากหลาย ๆ เรื่อง หลาย ๆ ปีที่ผ่านมา

ฉันรู้สึกเติบโตมาก ด้วยความรัก ที่ทั้งสร้างและเรียนรู้ด้วยตนเองและจากคนรอบกาย และอยากใช้รักนำตอบในความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนี้

อยากรักษาเหมือนรองเท้า

maintain คำนี้ฉันสอนแม่ ตอนแม่ยืนดูฉันขัดรองเท้าพร้อมบ่น ดูสภาพสิ มีจุดวง ๆ ลบไม่ออก ฉันตอบ "มันได้แค่นี้แหละ เป็นร่องรอยการใช้งาน"

นี่ย์

"ทำได้แค่ maintain แปลว่า คงไว้ รักษาไว้"

ฮั่น สักหน้อยเนาะ อย่างน้อยก็จบเอกอิ้ง ถูกมั้ยอีกเรื่อง แต่สำเนียงได้ (ผู้อ่าน: แอดทอยช่วยเพิ่มการใส่เสียงด้วยนะ เผื่อผู้เขียนรายนี้จะเพิ่มเสียงเพื่อความถูกต้อง)

ฉันไม่มีเรื่องราวมากมายอะไรหรอก ในการซักรองเท้าครั้งนี้ -ความสัมพันธ์ทั่วไป -แม่ลูก -ครอบครัว ที่ไม่คิดว่าจะคุยกันได้ถึงขนาดนี้ จากสัปดาห์ก่อน ๆ ที่ฉัน พึ่งเสียใจอย่างหนัก กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ แต่ก็มีกำลังใจและรู้สึกเติบโตอย่างหนักแน่นอีกเช่นกัน เพื่อผู้หญิงคนนี้

ปัญหามีทางออกมั้ยไม่รู้ แต่มีทางไปในเส้นทางชีวิตเสมอ และในทางนั้นฉันก็พร้อมจะเติบโตข้างแม่ ในเวลาที่เหลืออยู่นี้ ไม่ใช่เพราะการซาบซึ้งในพระคุณ

หากแต่เป็นการรับรู้เขาในฐานะ มนุษย์คนหนึ่ง ที่เคยผิดพลั้งและพร้อมก้าวใหม่ไปกับเรา และความเข้าใจซึ่งกันและกัน การให้อภัย และความรัก คือสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้ตลอด 21 ปีมานี้ และฉันพร้อมจะสานต่อ กระทำการด้วยความคิดนี้เป็นสิ่งแรก หากวันใดที่เกิดความโศกเศร้า ไม่เข้าใจชีวิต หรือ หมดหวัง

ฉันเอง

จะเอารักเป็นรากฐาน ความเข้าใจเป็นส่วนประกอบ การให้อภัยเป็นตัวเลือกในทุกความสับสนในสิ่งที่เกินอำนาจการควบคุมของเรา

ฉันเอง

everlasting

🤍 ภาพถ่ายหน้าจอ 2569-04-16 เวลา 23

brought to life and save one by Stoondio

Post Credit

ร้อยเรียงเคียงด้วยเพลง 01 - ซีรีส์ที่จะพาคุณมาท่องเรื่องราวคนคนหนึ่ง (ที่ชอบแอดทอย แม้ดองหลายคอร์ส แต่อินสไปร์เสาะความรู้ในทุกวันและติดตามเฟสแกเสมอ) ที่ก็ไม่ต่างหรืออาจต่างกับสิ่งที่คุณพบเจอ แต่อย่างน้อยให้บทเพลงได้เสนาะหู บทความได้สะท้อนใจ ให้คุณอ่านแล้วอยากแชร์เรื่องเรา เอ้ย แชร์เรื่องราว ของคุณบน midgard (นี่ย์ tie-in เนียนแต่แอดไม่ได้จ้างหรอก ไม่รู้จะพิมอะไร แค่อยากพิมยาว ๆ อ่าว)

รีเฟลคแรก ถือว่าเก็บตกวีคสงกรานต์ at home (not that meme) ที่เรียกได้ว่าครบรส หวานมันเค็ม เลี้ยงดูโดยกับข้าวแม่อย่างดี (แต่ขาดน้ำเงี้ยว ร้านโปรดปิด!) ถือคติกลับบ้านทีไรน้ำหนักลดก่อนกลับและน้ำหนักขึ้นก่อนไป เยส!

แต่ใครมันจะไปคิดล่ะว่า น้ำพริกอ่อง 5 วันติดจะอร่อยได้ขนาดนี้ #แม่ฉันหัวจ่ายน้ำพริกอ่องสำหรับฉัน

IMG_4409 (1)

:>