ในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน เราต้องการผู้นำที่มีคุณสมบัติแตกต่างกัน เช่นตอนเริ่มต้นบริษัท เราต้องการผู้นำแบบหนึ่ง แต่พอบริษัทมั่นคงแล้ว เราจะต้องการผู้นำอีกแบบหนึ่ง ความยากคือเราไม่สามารถเปลี่ยนผู้นำองค์กรให้เหมาะกับสถานการณ์ได้อย่างง่ายดาย
ผู้นำองค์กรควรทำหน้าที่คล้าย ๆ กับสมองที่ทำกับร่างกายเรา คือไม่ไปควบคุมลูกน้องในรายละเอียดทุกเรื่อง
ผู้นำที่แย่คือผู้นำที่ตักตวงแต่ความสุขตอนที่ดำรงตำแหน่ง แต่ไม่เคยทำอะไรให้องค์กรอยู่รอดและเติบโต
อย่าเป็นผู้นำที่มีลักษณะเป็น “มอญซ่อนลูกระเบิด” คือรีบย้ายปัญหาไปให้คนอื่นโดยไม่สนใจว่าจะก่อให้เกิดความเสียหายให้กับคนนั้นอย่างไร
สิ่งที่องค์กรต้องการสำหรับผู้บริหารไม่ใช่เวลาทำงานที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นความสามารถในการทำงานที่เพิ่มขึ้นต่างหาก
เราอาจทำนายอนาคตได้ถูกสัก 70-80% ในอีก 3 ปีข้างหน้า 50% ในอีก 5 ปีข้างหน้า แต่ถ้าเป็น 10 ปี เราไม่มีโอกาสทำนายอนาคตได้เลย
เราควรจัดโครงสร้างองค์กรที่เหมาะสมกับจุดมุ่งหมายของเรา ไม่ใช่แค่จับเอาคนมาใส่ในโครงสร้างองค์กรเดิม ๆ หรือไปสร้างองค์กรตามคนเก่งที่เราจ้างมา
การทำงานเป็นไซโล เป็นการสร้างอาณาจักรให้เกิดขึ้นกับผู้บริหาร ถ้าเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น ให้ผู้บริหารคนนั้นย้ายฝ่ายทันที
ถ้าบริษัทได้ผลสำเร็จ (Performance) ตอบแทนพนักงานด้วยเงิน (Pay) แต่ถ้าพนักงานเก่งมีศักยภาพ (Potential) ให้ตอบแทนโดยการเลื่อนตำแหน่งให้เขา (Promotion)
ถ้าการประชุมนั้น พนักงานไม่สามารถคัดค้านการตัดสินใจของผู้บริหารได้ ก็ไม่จำเป็นต้องประชุม สู้แจ้งผ่านเครื่องกระจายเสียงของบริษัทไม่ได้ ถ้าจะประชุม เราต้องรับฟังความคิดเห็นทุกคน และตัดสินใจ
ในธุรกิจผลิตสินค้า เราต้องทำสินค้าเราให้ดีที่สุด แต่ในธุรกิจบริการ เราทำให้บริการโดดเด่นกว่าคู่แข่งก็เพียงพอแล้ว เพราะบริการที่ดีที่สุดในโลกทำได้ยากมาก
ผู้บริหารที่โง่เขลาคือผู้บริหารที่ไม่ใช่แค่ใช้งานตัวเองหนักขึ้นเรื่อย ๆ เท่านั้น แต่ยังต้องการให้พนักงานทำงานหนักขึ้นกว่าเดิมด้วย
การสร้างนวัตกรรมในองค์กร มักจะมีคนต่อต้านเพราะไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง วิธีแก้ไขคือเปลี่ยนคนนั้นซะ แต่จ่ายค่าชดเชยให้เหมาะสม
ธุรกิจส่วนใหญ่ไม่ได้ล้มเหลวเพราะทำงานไม่ได้ แต่เป็นเพราะมีงานมากเกินไป เราต้องเลือกทำงานสำคัญที่สุด
ถ้าเห็นโอกาสที่จะทำให้ธุรกิจฟื้นตัวได้ ถึงแม้จะต้องขาดทุนมากขึ้นไปอีกก็ต้องยอม
คนที่เหมาะจะไปทำงานที่เป็นธุรกิจใหม่ ๆ ควรเป็นคนที่มีใจรักในการทำงาน มากกว่าจะเลือกคนที่มีความสามารถและประสบการณ์ซึ่งไม่ชอบทำธุรกิจที่กำไรน้อยและมีโอกาสล้มเหลวสูง
ข้อจำกัดของ CEO ที่เป็นวิศวกรมาก่อนคือ เขาชอบคิดว่า 1+1 = 2 ในทุกสถานการณ์ ซึ่งอาจจะไม่เป็นจริง
ผู้บริหารมีเรื่องยากในการตัดสินใจว่าจะเก็บคนเก่งมาก ๆ ที่เข้ากับคนอื่นไม่ได้ดี หรือจะเปลี่ยนเป็นเก็บคนเก่งน้อยกว่าแต่ไม่สร้างความขัดแย้งดี
เมื่อเรียนจบใหม่ ๆ บริษัทต้องการความสามารถเชิงลึกของคุณมากกว่าทักษะความรู้ด้านการบริหาร
ผู้นำจำนวนมากปฏิบัติกับพนักงานเหมือนพี่เลี้ยงเด็ก คือไม่สอนให้พนักงานทำงานได้ด้วยตัวเอง เมื่อพนักงานออกไป ผู้นำจึงต้องนำงานนั้นกลับมาทำเองทั้งหมด ผู้นำแบบนี้จึงยุ่งอยู่ตลอดเวลา
เวลา CEO บอกว่าไม่รู้อะไร จะมี “ม้าป่า” เกิดขึ้นเสมอ ม้าป่าคือคนที่อวดเก่ง ใช้ตัวเองเป็นเกณฑ์และคิดว่าคนอื่นไม่รู้เรื่อง คนเหล่านี้เป็นอันตรายกับองค์กร
ไม่ใช่ทุกความล้มเหลวจะสร้างภูมิคุ้มกันให้กับเรา ถ้าเราคิดว่าความล้มเหลวนั้นมีสาเหตุมาจากคนอื่น ถ้าเราปัดความรับผิดชอบ เราจะไม่ได้เรียนรู้
Comments