มันจะมีช่วงที่เราไม่ยอม

วันนี้มีวงสนทนากับนักศึกษาฝึกสอน
เรียกว่านิเทศออนไลน์ก็ได้
พวกเราคุยเรื่องปัญหาที่เจอ
หลังจากเปิดเทอมได้ราวหนึ่งเดือน
เพื่อแลกเปลี่ยนวิธีแก้ และสะท้อนตัวเอง
วิธีลักษณะนี้เป็นกิจกรรมกลุ่มเพื่อให้ทบทวน
เรียนรู้จากกลุ่ม และก้าวไปข้างหน้าได้
.
นักศึกษาฝึกสอนจากสามโรงเรียน
อยู่ด้วยกันกับฉันในมีตติ้งออนไลน์
ฉันรับบทโฮสต์ของกลุ่ม
.
พวกเขาเริ่มด้วยปัญหาที่ตนเองพบเจอ
แต่จุดร่วม ซึ่งก็เป็น
ปัญหาหลักที่ฉันมักจะได้ยินบ่อย
“ไม่มีอุปกรณ์”
และยิ่งเป็นสายวิทยาศาสตร์ด้วยแล้ว
ก็หมายถึง ไม่สามารถสอนแลบได้นั่นแหละ
.
กระป๋องน้ำอัดลมจากโรงอาหารถูกกรีดเปิดสองข้าง
เพื่อให้กรอกเมล็ดข้าวโพดดิบ พร้อมน้ำมันหรืออาจจะเนยจำนวนนึง
ถูกลนไฟจากตะเกียงแอลกอฮอล์เก่าๆ
มันถูกคีบด้วยคีมสนิมเกาะที่ร่องไม่สบกันดี
...
มันเงียบอยู่ครู่นึง ก่อนจะส่งเสียงเป๊าะแป๊ะ
กลิ่นข้าวโพดสุกคงจะลอยคลุ้ง

เพราะฉันดูวีดีโอช่วงสั้นๆ นั้น
และคิดว่าคงมีกลิ่นแหละ
.
มันเป็นแบบนั้น
ความดั้นด้นที่จะสอนเรื่องความดัน อุณหภูมิ
ทั้งที่ไม่มีอุปกรณ์อะไร
.
“ความดั้นด้น”
ฉันพูดคำนี้ออกไป
.
เป็นเรื่องที่เราต่อสู้เพื่อมัน เรื่องที่เรายอมไม่ได้
.
ฉันให้กำลังใจพวกเขา
ชื่นชมที่พยายามทำ
และเล่าประสบการณ์ของตัวเองเพิ่มเติมเท่าที่พอจะช่วยได้
.
แต่หลังจบการประชุม
ภาพกระป๋องน้ำอัดลมใบนั้นยังติดอยู่ในหัว

กระป๋องเก่า
ตะเกียงเก่า
คีมที่ขึ้นสนิม

อุปกรณ์ทุกอย่างดูไม่พร้อม
แต่ผู้สอนพร้อม

เขายังพยายามทำให้เด็กได้เห็นบางอย่างด้วยตาของตัวเอง

จากการไม่ยอมปล่อยให้คำว่า "ไม่มี" กลายเป็นเหตุผลของการไม่สอน

บางที ความเป็นครูอาจเริ่มต้นจากตรงนี้