Essay 2

กับแฟนเก่า ทำไมยังเป็นเพื่อนกันได้ดี แต่กับคนคุยเก่า(มี1คนถ้วนทั้งชีวิต) ถึงนึกเหตุผลที่จะเป็นเพื่อน(พี่น้อง)กันต่อไม่ออก

กับแฟนเก่า ถึงจะจบไม่ค่อยดี และก็เว้นระยะไปช่วงนึง ก่อนเป็นเพื่อนกันได้ คือฉันมองว่า ที่เลิกกัน ถ้ามองตามจริง มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น อย่างน้อยมันก็ยังไม่ทำอะไรที่ไม่ให้เกียรติตรูอะ และพอเปิดใจคุยตรงๆ มันคุยได้ มันรู้เรื่อง มันเคลียร์ มันชัด ถึงจะเสียความรู้สึกจริงก็เหอะ และจากที่รู้จักมา มองมันแบบนี้นะ จริงๆ มันเป็นคนที่จริงใจคนนึงเลยแหละ ยังน่าคีพไว้ในชีวิตอยู่ เป็นแฟนกันไม่รอด แต่เป็นเพื่อนกันได้ มีแวว ก็เออ คิดไม่ผิดนะ ที่ผ่านมาเวลาคุยไรก็สนิทใจ ไม่ได้รู้สึกแปลกๆ และไม่มีคิดเกินเพื่อนแน่นอน แต่ก็ต้องเว้นระยะบ้าง วางตัวให้เหมาะสมเหมือนกัน เพราะมันก็มีแฟนอยู่ และกูก็จะให้เกียรติแฟนในอนาคตเผื่อๆ ไว้ด้วยเหมือนกัน55555555 ถึงอาจจะไม่มีก็ตาม

ส่วนกับคนคุยเก่า... ไม่รู้ว่ะ เขาแล Tricky แบบที่เหมือนไม่รู้ตัวว่าเป็น หรือรู้ตัวนิดๆ ไม่ใช่โกหก แต่ก็นั่นแหละ Ambigous? มันคนละฟิลกับคนที่เราเจอแล้วรู้เลยว่า เชี่ย ไอนี่แม่งจริงใจนะ กับคนนี้ ไม่รู้นะ ฉันก็ยังไม่ค่อยรู้จักเขาดีขนาดนั้นด้วย แค่ที่รู้สึกคือ แอบรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยปลอดภัย เหมือนเขาปั่นหัวฉันโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวว่า ที่ทำน่ะมันเหมือนปั่นหัวคนอื่นเล่นนะ แต่ก็... ไม่รู้สิ ก็รู้ด้วยว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น บอกไม่ถูก ก็สัมผ้สได้ถึงความจริงจัง ความอยากให้ คสพ. กับฉันมันดี และความอ่อนๆ อะไรสักอย่าง น่าเอ็นดู อยู่ข้างในของเขาแหละ ถึงข้างนอกจะแลแข็งๆ หน่อย เหมือนเขาติด Loop อะไรสักอย่างอยู่ บอกไม่ถูก2 แอบมีความน่าเห็นใจอยู่นะ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ขอให้มีปัญญาหลุดจาก Loop นั้นละกัน สรุปคือ กูไม่สามารถเชื่อใจเขาได้ ไม่มี Trust ที่เป็นรากฐานของทุกความสัมพันธ์ = ไม่รู้ว่าจะคีพไว้ทำไม ขอเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ ละกันครับบบบบบบเพ่