แม้จักเข้าถึงสภาวะแห่งพรหม ไปอุบัติอยู่ในรูปาวจรภพ อรูปาวจรภพ แต่ก็อย่าสำคัญหมายว่านั้นเป็นภพอันวิเศษ

มีความสุขบางชนิดที่ทำให้คนเราอยากหยุด

ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะว่ามันงดงามเกินไปจนคิดว่านี่คือปลายทาง

สภาวะพรหมก็เช่นนั้น เมื่อจิตนิ่งลึกจนรู้สึกว่าทุกอะตอมในจักรวาลเชื่อมกันและเราเป็นส่วนหนึ่งของมัน เมื่อปีติท่วมท้นจนน้ำตาไหลโดยไม่มีเหตุ เมื่อความเงียบภายในนั้นเต็มกว่าเสียงดนตรีใด ๆ ที่เคยได้ยิน จะมีใครที่จะอยากก้าวออกมา

แต่วิมลเกียรติเตือนเราไว้ว่าให้เดินออกมา

รูปาวจรภพและอรูปาวจรภพนั้นประณีตกว่ากามาวจรภพอย่างเทียบไม่ติด ถ้าโลกแห่งกิเลสตัณหาเปรียบเหมือนตลาดสด เสียงดัง กลิ่นฉุนรุนแรงและวุ่นวาย รูปาวจรภพก็เปรียบได้กับสวนเงียบสงัดที่ลมพัดเบา ๆ และอรูปาวจรภพก็คือท้องฟ้าที่ไม่มีก้อนเมฆรบกวน

มันงดงามและประณีตทั้งคู่ แต่ยังคงเป็นกรง

กรงที่ทำจากทองคำก็ยังคือกรง ต่างจากกรงเหล็กเพียงแค่ว่ามันไม่ทำให้เราอยากแหกออกไป

วิมลเกียรตินี้ไม่ใช่ฤๅษีในถ้ำ ไม่ใช่นักบวชที่สละโลก

เขาคือพ่อค้าในเมืองไวศาลี มีภรรยา มีทรัพย์สิน เดินในตลาด เข้าร้านสุรา นั่งในบ่อนการพนัน ไม่ใช่เพราะเขาหลงลืมธรรม แต่เพราะเขาเข้าใจธรรมลึกพอที่จะรู้ว่า สนามรบจริงไม่ได้อยู่บนยอดเขา

สาวกของพระพุทธเจ้าหลายองค์ที่ท่องจำพระสูตรได้ขึ้นใจ กลับไม่กล้าไปเยี่ยมเขาตอนป่วย เพราะรู้ว่าจะโดนปราบด้วยปัญญา สารีบุตรถอย โมคคัลลานะถอย แม้มัญชุศรีโพธิก็ต้องระวัง

จิตมนุษย์มีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งคือเปลี่ยนทุกอย่างให้กลายเป็นของสะสม

ประสบการณ์ที่งดงามก็เช่นกัน ทันทีที่รู้สึกดี จิตก็เริ่มหาทางเก็บมันไว้ เริ่มตั้งชื่อมัน เริ่มเล่าให้คนอื่นฟัง เริ่มสร้างตัวตนใหม่ขึ้นมาว่า "ฉันคือคนที่เคยเข้าถึงพรหม" ซึ่งก็คืออัตตาตัวเดิมนั่นเอง เพียงแต่คราวนี้ใส่ชุดขาวมาแทน

และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ อัตตาในชุดขาวมักดูสวยงามเกินกว่าที่เราจะสังเกตเห็นว่ามันคืออัตตา

สิ่งที่วิมลเกียรติสอนไม่ใช่การดูถูกสภาวะพรหม แต่คือการไม่ยอมให้ความงดงามของสภาวะนั้นทำให้เราลืมว่าชีวิตนี้มีรสชาติอื่นอีกมาก

รสชาติของการทำงานที่เหนื่อยล้าแต่มีความหมาย รสชาติของความรักที่บางครั้งก็เจ็บปวด รสชาติของมื้ออาหารธรรมดากับคนที่เรารัก เสียงหัวเราะที่ไม่ได้มาจากฌาน แต่มาจากเรื่องโง่ ๆ ที่เกิดขึ้นในวันธรรมดา

มือที่รับน้ำรับได้เต็มฝ่ามือ รู้สึกถึงความเย็น ความหนัก ความใสของมัน แต่ไม่กำ น้ำก็ไหลผ่านไปตามธรรมชาติของมันเอง

ความแตกต่างระหว่างการปล่อยวางกับการหนีนั้นบางมาก แต่ผลต่างกันราวฟ้ากับดิน การหนีคือการไม่ยอมสัมผัส การปล่อยวางคือการสัมผัสเต็มที่แล้วไม่กอดไว้

เข้าถึงสภาวะพรหมได้ก็ดี ดื่มดำกับมันอย่างเต็มที่ แล้วก็ออกมา กลับมาล้างจาน กลับมาทำงาน กลับมารักใครสักคนในโลกที่ยังมีฝุ่น ยังมีเสียงรถ ยังมีบิลค่าไฟ...