การถูกพูดถึงในทางที่ไม่ดีกลายเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก เนื่องจากมนุษย์อยู่ภายใต้เครือข่ายความสัมพันธ์และเกมส์ทางสังคมที่ต่างคนต่างมีหน้าที่หรือมีเจตจำนงที่ขัดแย้งกัน เหมือนดาบที่ไม่มีวันหัก กับโล่ห์ที่ไม่มีวันแตก

ปฏิกิริยาแรกของคนส่วนใหญ่เมื่อมีคนมากระสิบข่าวคือการแก้ตัวหรือตอบโต้เพื่อปกป้องการกระทำของตนเอง ในตอนนั้นเราอาจจะรู้สึกโกรธแค้น ขุ่นเคือง เพราะเรื่องเหล่านั้นมันไม่ใช่ความจริง พวกเขาตัดสินได้อย่างไรว่าฉันเป็นคนเช่นนั้น เป็นคนเช่นนี้ เราใจเสียและไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไร

แต่มีแนวคิดหนึ่งที่สืบทอดมาจากเหล่านักปราชญ์โบราณที่เสนอทางออกที่เหนือชั้นและเฉียบคมกว่านั่นคือการตอบว่า

คนผู้นั้นคงยังไม่ทราบความเลวทั้งหมดของข้าพเจ้าเลย มิเช่นนั้นเขาคงไม่พูดถึงข้าพเจ้าเพียงแค่นี้

คำกล่าวที่ว่า "เขายังไม่รู้ความเลวทั้งหมดของฉัน" คือการประกาศว่า เรายอมรับในความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเอง ไม่มีใครบนโลกนี้ที่เป็นคนดีสมบูรณ์ เรารู้ตัวและพร้อมที่จะแก้ไข และเมื่อเรากล้ายอมรับว่าเรามีด้านมืดหรือข้อเสียที่มากกว่าที่เขานินทา คำนินทาเหล่านั้นจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย และไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานจิตใจภายในได้

ในเชิงจิตวิทยา การไม่ตอบโต้ภายนอกช่วยให้เรากลับมาสำรวจภายใน หากคำนินทาเป็นจริง เราก็รับทราบและแก้ไข หากไม่จริง มันก็เป็นเพียงลม การตอบว่า "เขารู้แค่นี้เองหรือ" เป็นการเตือนสติเราว่า เราต่างมีบทเรียนที่ต้องเรียนรู้อีกมาก และไม่มีเวลาว่างพอจะไปวิ่งไล่ตามแก้ไขความเข้าใจผิดของคนทั้งโลก

มิหนำซ้ำมันยังทำให้เรารู้สึกใจกว้างและตลกมีอารมณ์ขันซึ่งดีต่อโลก