ทำไมคุณควรจะ “ไม่เลือก” บางอย่าง

“เลือก” นะครับ ไม่ใช่ “เสือก”

.

ขอย้ำให้ชัดว่า มันคือ ล.ลิง ไม่ใช่ ส.เสือ เพราะสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้ มักทำให้หลายคนสับสนระหว่าง “การเลือก” กับ “การเสือก” ในชีวิตจริง

เพราะเรามักผูก “การเลือก” เข้ากับ “โอกาส”

.

ถ้าได้เลือก ก็เหมือนมีสิทธิ์ ถ้าไม่ได้เลือก ก็รู้สึกพลาด

.

แต่บางครั้ง การไม่เลือกอะไรบางอย่าง ก็เป็น “โอกาส” เหมือนกัน เพียงแต่เราไม่คุ้นชินกับมัน

“โหว จารย์ แม่งไม่คุ้มเลยว่ะ”

.

เป็นประโยคที่ผมพูดกับเลขาอยู่บ่อย เวลาต้องรับงานที่ไม่อยากรับ แต่ก็เลือกทำเพราะอยากให้คนอื่นคิดว่าผมเป็นคนใจดี

.

แล้วผมก็เริ่มสงสัยว่า การ “เลือกเป็นคนใจดี” มันแปลว่าเรา “ใจดีจริง ๆ” เหรอ?

.

หรือเรากำลังเลือกภาพที่อยากให้คนอื่นเห็น มากกว่าสิ่งที่เราเป็นจริง ๆ

.

การ “เลือก” ภาพลักษณ์ บางทีก็ทำให้เราหลงลืม “ความจริง” ข้างใน ถ้างง... ลองอ่านใหม่อีกครั้ง

แล้วถ้า “ไม่เลือก” เป็นคนใจดีล่ะ แปลว่าเราจะกลายเป็นคนใจร้ายไหม?

.

ผมเคยถามตัวเองแบบนั้น จนวันหนึ่งได้ลอง “ไม่เลือก” จริง ๆ แล้วพบว่า การไม่เลือกอย่างหนึ่ง ไม่ได้แปลว่าเราเลือกอีกอย่าง

.

ผมไม่ได้เลือก “ทำตัวใจร้าย”

ผมแค่เลือก “ทำในสิ่งที่ตัวเองรู้สึกดี”

.

มันไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว แต่มันคือการยอมรับว่า เราไม่จำเป็นต้องเลือกสิ่งที่ทำให้ทุกคนพอใจ เพื่อจะรักษาความรู้สึกตัวเองไว้ เพราะบางครั้ง การไม่เลือก คือพื้นที่ให้ใจได้พัก ได้นิ่งพอจะเห็นว่าจริง ๆ แล้ว เราอยากเป็นคนแบบไหน

“แล้วพี่ไม่รู้สึกแปลกเหรอ?” น้องคนหนึ่งถามผมหลังฟังเรื่องนี้

.

เพราะสิ่งที่แปลกจริง ๆ คือการที่เราเริ่มรู้ว่า เราเลือก หรือไม่เลือกอะไร แล้วเรายอมรับมันได้ โดยไม่ต้องหาความถูกต้องหรือถูกใจมาเป็นข้ออ้าง

.

เพราะต่อให้คนอื่นมองว่าเราไม่ดีนั่นก็เป็น “สิ่งที่เขาเลือก” ไม่ใช่ “สิ่งที่เราเลือก” ให้เขามอง

.

เราไม่มีสิทธิ์จะเลือกความคิดของคนอื่น แต่เรามีสิทธิ์จะเลือกความสงบของตัวเอง

เราเลือกได้

เราไม่เลือกก็ได้

.

แต่อย่าพยายามเลือกให้ใคร “เข้าใจเรา”

เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เราควบคุมได้อยู่แล้ว

.

เข้าใจง่าย

แต่ทำจริง... ยาก

และนั่นแหละ ที่ทำให้มันมีค่า

พอที่เราจะเลือกทำมัน