พายุแห่ง 'สัจธรรม' ผ่านพ้นไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงเมืองที่ตกอยู่ภายใต้ความเงียบสงัด แสงแดดอันอบอุ่นสาดส่องลงมากระทบผิวโลกโดยไม่มีเงามืดของปีศาจตนใดมาคอยบดบังอีกต่อไป ผู้คนรอบกายค่อยๆ ลุกขึ้นยืนด้วยแววตาที่เคว้งคว้าง ราวกับเด็กหลงทางที่ไม่มีที่ให้ซ่อนตัวหรือวิ่งหนีได้อีกต่อไป คำถามอันหนักอึ้งเริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจของเหล่าผู้คนผ่านความเงียบสงบ... "ถ้าชีวิตไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยสิ่งจอมปลอมเหล่านั้น... แล้วเราควรจะดำเนินชีวิตอย่างไร" โลกใบเดิมที่มีแต่การหลบซ่อนได้แตกสลายไปแล้ว เหลือไว้เพียงโลกที่เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และรอคอยการเริ่มต้นใหม่

ชายผู้ไร้ปีศาจตบบ่าผมเบาๆ แววตาของเขานิ่งสงบ ทว่าแฝงไปด้วยความอบอุ่น เขาบอกกับผมว่า หน้าที่ต่อจากนี้ไม่ใช่การเป็นผู้กอบกู้โลก แต่เป็นการกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ "ดวงตาที่มองเห็นปีศาจและการถูกบีบบังคับให้พูดตามความจริง... แท้จริงแล้วมันคือพรวิเศษต่างหากล่ะครับ" เขายิ้ม "จงเป็นคนที่กล้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ จงยืนหยัดอยู่กับ 'ความจริง' เพื่อเป็นแบบอย่างให้คนอื่นได้เห็นว่า... การมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องหลอกตัวเอง มันกล้าหาญและคุ้มค่ามากแค่ไหน" ผมพยักหน้ารับคำพูดของเขา ภายในใจไม่มีความยึดติดอีโก้อีกต่อไป ผมไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองวิเศษเหนือใครหรือเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ ผมเป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่กล้าหาญพอจะไม่หลบสายตาจาก 'ความจริง' อีกต่อไปแล้ว

ผมก้าวเดินกลับเข้าสู่ใจกลางเมือง ท่ามกลางผู้คนที่กำลังสับสน ผมไม่ได้มองเห็นปีศาจรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัวเกาะอยู่บนบ่าหรือแผ่นหลังของใครอีกต่อไป... ไม่ใช่เพราะดวงตาพิเศษคู่นี้สูญเสียพลังไป แต่มันเป็นเพราะผมเลิกตัดสิน และเลิกนิยามผู้อื่นตามความคาดหวังของตัวเอง ในสายตาของผมตอนนี้ ทุกสิ่งล้วนเป็นไปตามธรรมชาติ ผมมองเห็นเนื้อแท้ของมนุษย์ที่กำลังหลงทางและเพิ่งเริ่มตั้งคำถามถึงความหมายของการมีชีวิต

ท่ามกลางความสับสนและเคว้งคว้างนั้น... มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม ดวงตาของเธอเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา เธอสบตาผมแล้วถามว่า "เรา... เราควรจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรคะ"

วินาทีนั้น ลำคอของผมโล่งเบาสบาย ไร้ซึ่งความร้อนผ่าวหรือการถูกบีบรัดใดๆ ผมยิ้มให้เธอด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะตอบออกไปตามความจริงที่เรียบง่ายและซื่อตรงที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะคิดได้ "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ... แต่ผมว่า... ลองเริ่มต้นใช้ชีวิตแบบที่ไม่ต้องหลบซ่อนดูสักครั้งดีไหมครับ"

ผมส่งยิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเริ่มต้นก้าวเดิน ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มเปิดกว้าง ลมเอื่อยๆ พัดผ่านร่างอย่างเบาสบาย ผมยังคงก้าวเดินต่อไป... ไม่ใช่เพื่อหลีกหนีความทุกข์ไปหา 'อิสรภาพจอมปลอม' เหมือนอย่างเคย แต่เพื่อโอบรับ 'ความจริง' ของชีวิตอย่างกล้าหาญในทุกย่างก้าว