ชายผู้ไร้ปีศาจยืนอยู่เคียงข้างผม แม้แต่เขาก็ยังมีสีหน้าเคร่งขรึมเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งนี้ "นั่นไม่ใช่ปีศาจที่เกิดจากก้อนความคิดของใครคนใดคนหนึ่งครับ..." เขาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด "แต่นั่นคือ 'ความจริงของทุกสรรพสิ่ง' มันคือความสูญเสีย ความเสื่อมสลาย และความตาย... มันคือสิ่งที่ทุกคนต้องเผชิญ ไม่ว่าคุณจะมีความรู้มากมายหรือเก่งกาจขนาดไหนก็ตาม"

เจ้าปีศาจร่างมหึมาหยุดยืนห่างจากผมเพียงเอื้อมมือ บรรยากาศรอบตัวมันเงียบงัน ราวกับกำลังดูดกลืนทุกสิ่ง แม้แต่เสียงลมหายใจของผม... ทันใดนั้น ใบหน้าที่เคยว่างเปล่าก็ค่อยๆ บิดเบี้ยวและหลอมรวมกันจนกลายเป็น "กระจกเงา" สะท้อนภาพของผมออกมา... แต่สิ่งที่ทำให้ผมเบิกตากว้าง ไม่ใช่ความหวาดกลัวต่อกระจกของมัน แต่เป็นปีศาจตัวใหม่ที่เกาะอยู่บนบ่า มันไม่ใช่ปีศาจขี้ขลาดตัวเดิมที่หดเล็กลงไปแล้ว แต่มันคือ "ปีศาจทองคำกลวง" รูปร่างสง่างาม นั่งเชิดหน้าคอตั้งชันอยู่บนบ่าของผมอย่างลำพองใจ ทว่าภายใต้เปลือกสีทองที่ดูสูงส่งนั้น ผมกลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่าสะอิดสะเอียนและกรงเล็บที่จิกลงบนไหล่... มันแผ่รังสีความอันตรายและเลวร้ายไม่ต่างจากปีศาจยักษ์แห่งความขี้ขลาดตนแรก ก่อนที่มันจะหดตัวลงเลยแม้แต่น้อย

ผมพยายามจะกลืนน้ำลายและตะโกนบอกตัวเองว่า "ไม่จริง... ฉันทำให้มันเชื่องได้แล้ว ปีศาจของฉันมันควรจะตัวเล็กจ้อยและไร้พิษสงไปแล้วสิ!" แต่ทันใดนั้น ความเจ็บแปลบที่ลำคอก็กลับมาทิ่มแทงอย่างรุนแรง มันคือบทลงโทษจากคำสาป เพราะผมกำลัง 'โกหกตัวเอง' ครั้งใหญ่ที่สุด

"เจ้าเพียงแค่เปลี่ยนอาหารที่ป้อนให้มันเท่านั้นเอง..." เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังก้องสะท้อนเข้ามาในหัวผมโดยตรง "ก่อนหน้านี้เจ้าเลี้ยงมันด้วยความเศร้าและความหดหู่ แต่ตอนนี้... เจ้ากำลังป้อนมันด้วยความภูมิใจที่เริ่ม 'ตระหนักรู้' และ 'สยบ' ปีศาจได้ เจ้าคิดว่าตัวเองวิเศษกว่าผู้อื่น... แต่สุดท้าย เจ้าก็ยังยึดติดกับตัวตนใหม่ที่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองอยู่ดี"

คำพูดนั้นสะเทือนไปถึงจิตใจ ความภูมิใจที่ผมเพิ่งได้รับมาพังทลายลงไม่เป็นท่า ผมเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมาผมไม่ได้ละทิ้งปีศาจของตัวเองไปเลย ผมเพียงแค่ 'เปลี่ยนรูปลักษณ์' ให้มันดูดีกว่าเดิมต่างหาก ผมแอบหลงระเริงที่ตัวเองก้าวข้ามจุดที่เคนจิยอมแพ้มาได้ ภูมิใจที่มีนัยน์ตาพิเศษและความรู้ที่ช่วยชี้แนะคนอื่นได้... ความจองหองอวดดีที่ซ่อนอยู่ลึกๆ นั่นแหละ คืออาหารชั้นเลิศที่ "ปีศาจทองคำกลวง" บนบ่ากำลังกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อความจริงอันน่ารังเกียจถูกเปิดเผย ปีศาจยักษ์แห่งความว่างเปล่าก็ค่อยๆ ยื่นมือสีดำที่เย็นเยือกและไร้ซึ่งความปรานีเข้ามาหาผม มันเล็งตรงมาที่ กลางอก... ตำแหน่งที่ลึกที่สุดอันเป็นแหล่งกำเนิดอีโก้จอมปลอมเหล่านั้น และเป็นจุดที่ซ่อนความเปราะบางที่แท้จริงของผมเอาไว้