กองทัพยักษ์ไร้เจ้าของก้าวเข้าสู่ใจกลางเมืองอย่างเงียบเชียบ ทว่าแรงสั่นสะเทือนทางจิตวิญญาณกลับกึกก้องไปทั่วทุกอณู ที่ใดที่ฝีเท้าของพวกมันก้าวผ่าน ปีศาจประจำตัวที่เกาะติดอยู่ตามร่างกายหรือฝังรากลึกในจิตใจของผู้คน จะถูกบดขยี้จนแหลกสลายกลายเป็นผุยผงในพริบตา แต่ทว่า... เมื่อสิ่งจอมปลอมที่ใช้เพื่อหลีกหนีความจริงหายไป สิ่งที่หลงเหลืออยู่กลับมีเพียงความเคว้งคว้างและความสับสนอย่างรุนแรง

เสียงกรีดร้องดังโหยหวนไปทั่วทั้งเมือง มันไม่ใช่ความเจ็บปวดทางร่างกาย แต่เป็นความเจ็บปวดภายในใจจากการพังทลายของ 'เปลือกจอมปลอม' โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ยิ่งใครที่พยายามหลอกตัวเอง หรือยึดติดในอีโก้แน่นหนาเพียงใด แรงปะทะกับ 'สัจธรรม' ก็ยิ่งรุนแรงจนจิตใจแตกสลายแทบไม่เหลือชิ้นดี

ยักษ์ตนหนึ่งที่มีขนาดมหึมาก้าวเหยียบลงมายังตำแหน่งที่ผมยืนอยู่ เงาดำทะมึนทาบทับจนร่างของผมจมมิดอยู่ในความมืด แต่แทนที่จะถูกบดขยี้ ร่างกายของมันกลับ "ทะลุผ่าน" ผมไป ราวกับผมเป็นเพียงอากาศธาตุ ไม่มีความกดดัน ไม่มีความเจ็บปวด... เมื่อในตัวผมไม่มีความหลงผิด หรือปีศาจตัวใดเหลืออยู่ให้มันต้องมาทำลายอีกต่อไป ผมจึงหลอมรวมเป็นส่วนหนึ่งของ 'สัจธรรม' นั้นไปโดยสมบูรณ์

ท่ามกลางความโกลาหล ผมหันไปเห็นร่างที่คุ้นตา... เคนจิ ชายผู้ยอมแพ้ให้กับปีศาจของตัวเอง ทรุดเข่าลงกับพื้นท่ามกลางฝูงชนที่กำลังเสียสติ "ปีศาจซากฟอสซิล" ที่เคยเป็นตัวแทนของอดีตอันโศกเศร้าและเป็นความยึดติดของเขา บัดนี้ได้แตกกระจายและสลายไปพร้อมกับสายลม เคนจิไม่ได้ดูก้าวร้าวหรือพยายามสร้างเปลือกที่แข็งกร้าวอีกต่อไป เขายกมือขึ้นกุมศีรษะ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างเคว้งคว้างและดูอ่อนแออย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

"ผม... ผมไม่เหลืออะไรเลย..." เคนจิคร่ำครวญ น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ดวงตาที่เคยจองหองบัดนี้เลื่อนลอยราวกับคนหลงทางกลางทะเลทราย

ผมเดินเข้าไปหาเขา ไม่ใช่ด้วยความเวทนา หรือด้วยอีโก้ที่อยากจะชี้แนะเหมือนตอนที่โดน "ปีศาจทองคำกลวง" ครอบงำ แต่ด้วยความเข้าใจอย่างแท้จริง และเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"สิ่งเดียวที่เหลืออยู่กับคุณ—และอยู่กับทุกคนมาโดยตลอด ก็คือ 'ความจริง' ไงครับ ความจริงที่รอให้คุณกล้าเปิดใจยอมรับมันตรงๆ สักครั้ง"

คำพูดนั้นทำให้เคนจิอึ้ง น้ำตาของเขายังคงไหลริน เขาเพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ความทรมานที่สุดของมนุษย์ไม่ได้เกิดจากการมีปีศาจเกาะกิน แต่คือการไม่อาจยืนหยัดอยู่กับความจริงโดยปราศจากข้ออ้างเหล่านั้นได้เลยต่างหาก เมื่อ 'ความหลอกลวง' ที่เขาใช้ยึดเหนี่ยวจิตใจสลายไป เขาจึงสูญเสียทิศทางในการมีชีวิต และไม่รู้เลยว่าจะต้องรับมือกับความจริงตรงหน้าได้อย่างไร