เล็กๆ ที่ใช่

ชีวิตไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มีใครเคยพูดประโยคนี้กับคุณบ้างมั้ย

ย้อนกลับไปตอนได้มีห้องของตัวเองครั้งแรก ขนาดประมาณ 3x3 ตรม. มีหน้าต่างที่มองเห็นสวน เราจับจองห้องนี้แบบไม่มีเหตุผลซับซ้อน มีแค่ คำว่าจะมีห้องของตัวเองแล้ว ก็เท่านั้น

แล้วชีวิตก็พาเรากลับมาเจอเหตุผลของการอ้าแขนครอบครองพื้นที่เล็กๆ อีกครั้ง

ลองนึกภาพตามเล่นๆ ดู เราลืมตาตื่นขึ้นมาแบบสลึมสลือ สายตากวาดไปรอบๆ ห้องสีขาวของน้อยชิ้น ห้องน้ำห่างไม่เกินสามเมตร โต๊ะกินข้าวปรับความสูงได้ มีล้อหมุนได้อยู่แค่เอื้อม หน้าต่างบานข้างๆ เตียงมีแสงสาดให้รู้เวลาตื่น-นอน ใช่! เราแอดมิตในโรงพยาบาล เป็นครั้งแรกในชีวิต เมื่อสายตากวาดจนพอใจ มันหยุดและมองกลับเข้าไปเห็นคำในหัวตัวเอง "เท่านี้เองนี่นา"

..เท่านี้เองนี่นา.. ที่มันจำเป็นกับชีวิต ขนาดที่พร้อมให้ความสุข และพร้อมเป็นที่รับชีวิตวัน crisis

วันนั้นเรานอนนิ่งใคร่ครวญสิ่งนี้อยู่สักพัก นำมาซึ่งการขายทาวน์เฮ้าส์พื้นที่ ใช้สอยเกือบ 200 ตรม. ไปซื้อห้อง 37 ตรม. ดูหนังฮาวทูทิ้งไปสองรอบ แล้ว ก็นั่งเก็บของที่ระลึกจากอดีตเข้าถุงดำ เหลือแค่สิ่งที่คิดว่ายังทำงานกับจิตใจ

ห้องเล็กที่ใช่ ดั๊นนน...เอื้อกับสภาพความเป็นจริงของโลกวันนี้ ความป่วนของสงคราม ความผันผวนของเศรษฐกิจ คำว่า "พอดี" มันกลายเป็น คำว่า "พอเหมาะพอเจาะ" ไปโดยปริยาย เพราะมันประหยัดขึ้นในทุกด้าน ตั้งแต่เซฟค่าเดินทาง ค่าน้ำมัน หันมาใช้รถสาธารณะ ประหยัดเวลา ก่อนช้อปต้องคิดเยอะว่าซื้อมาจะวางตรงไหน พื้นที่เล็กลง ภาระการดูแลลดลง ได้พื้นที่สมงสมองกลับมา

นี่..มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญสำหรับเรา และแน่นอนมันคือเรื่องราวที่ต่างไป ที่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญในชีวิตคุณหลายคน